Kenia
Bertha (Nairobi) op 10 oktober 2008
In de gevangenis: Bertha
Op 14 augustus 2008 liepen cameraman Stephen Digges en Bertha Kang’ong’oi de Lang’ata vrouwengevangenis in, met duidelijke instructies om een mini-documentaire van vijf minuten te schieten – in vijf minuten! Met een hoop geslijm hebben ze er ter plekke uiteindelijk vijf uur filmen van kunnen maken, met daarvoor eindeloze frustrerende telefoontjes met de dienst justitiële inrichtingen. Maar het verhaal van de 27-jarige schoonheidskoningin op death row, Pauline Amana, was zo bijzonder dat het alle moeite waard was.
Loading ...
Normaal zou het in Israël weken kosten om een gevangenis binnen te komen, maar Yoav had het geluk een Nederlandse hoofdcipier tegen het lijf te lopen, die bij het horen van het woord VPRO de deur van zijn gevangenis wijd openzette. Nou ja, figuurlijk dan. Yoav vond het knap lastig in 1 dag iets interessants te filmen, ook al omdat de begeleidster een ‘nachtmerrie’ was, van wie niets gefilmd mocht worden en die hem constant op de hielen zat. Totdat het alarm afging…
Vantevoren hadden correspondent Wesley en cameraman Joseph ons gewaarschuwd dat het bijna onmogelijk is om een camera mee te nemen in de gevangenis. Gelukkig lukte het ze, met de hulp van de juiste mensen, om toch binnen te komen en een schokkend beeld te schetsen van de levensomstandigheden in een overvolle Braziliaanse gevangenis. Deze gevangenis is een plek waar mensen vastgehouden worden tot hun proces. Officieel zou die wachtperiode een paar weken mogen duren, maar sommigen wachten al jaren tot hun zaak voorkomt.
Je zou het niet zeggen, maar de gevangenis van Volterra is misschien wel de beste plek om gevangen te zitten. Hoewel er mafiabazen en moordenaars gevangen zitten, en het er van buiten uitziet als een grimmig middeleeuws fort, was het metropolis-team bestaand uit Maarten en Loredana nogal verbaasd toen ze eenmaal door de gevangenispoort waren. 
Volgens Jelena’s oude literatuurprofessor zijn er drie plaatsen waar je altijd terechtkunt voor verhalen die uit het leven gegrepen zijn: treinen, ziekenhuizen en gevangenissen. Voor Metropolis kreeg Jelena de kans om het gevangenisleven een keer van binnenuit te zien. Nadat ze van het ministerie van justitie toestemming had gekregen, belde ze de gevangenissecretaresse om een dag of te spreken om te filmen. Toen bleek echter dat er eerst nog iets moest gebeuren….
Correspondente Paola in Bolivia was een maand bezig om toestemming te krijgen en de ambtenaren van het ministerie ervan te overtuigen dat ze geen spion van de guerilla was maar alleen maar een beeld van de gevangenis wilde schetsen. Toen ze uiteindelijk binnen was, bleek de toestand gevaarlijker dan ze had verwacht.